Normaal heb ik niet zo'n last van een clean-desk-policy-gevoel. Ik ben een echte systeemman. Ik maak graag stapeltjes van dingen die nu moeten en wat later moeten. De stapel van dingen die later moeten wordt steeds hoger en na verloop van tijd, als ik een onrustig gevoel krijg, wandel ik die stapel even door. Dan blijkt bijna altijd dat zeker driekwart van de stapel achterhaald is of snel kan worden afgedaan. Het kleine stapeltje wat dan overblijft verdeel ik dan tussen dingen die echt niet meer kunnen wachten en dingen die best nog even kunnen blijven liggen. Dat eerste stapeltje is echt zo'n voor-de-vakantie-opruiming-klusje. Perfect systeem, werkt altijd.

Vanaf maandag 26 juli tot 16 augustus heb ik zogenaamde  grote vakantie. Ik vertrouw de lopende zaken toe aan ervaren adviseurs en bekwame secretaresses. Ik ga echter altijd weg met een knoop in mijn maag en een nadrukkelijke boodschap dat ze me altijd kunnen bellen. Ik heb zelfs zo'n aaifoon aangeschaft waarmee ik multi-mediaal-communicatief bereikbaar ben. In de praktijk blijkt dat altijd volledig overbodig. Ze redden het ook zonder mij en de wereld draait gewoon door. Dat kliene stapeltje opruimen is echter altijd het moeilijkste. Daar zitten altijd dingen tussen die toch effe wat meer tijd kosten en waar je dus te laat aan begint. Ideale voedingbodem voor pre-vakantie-stress. Iets wat ik me ieder jaar voorneem om niet meer te laten gebeuren. Maar zoals bekend: de slechtste organisatoren zijn zij die erover adviseren.  

Die laatste dagen denk ik vaak aan onze klanten. Hoe gaan zij de vakantie in? Hebben zij ook stapeltjes? Gaan ze weg met een lekker gevoel? Of denken ze, dat komt over drie weken wel. Vakantie is wat dat betreft een vreemd fenomeen. Het is meer dan een tijdzone waarbinnen je wat lastiger bereikbaar bent. Het is meer een soort vacuûm tussen twee periodes: Een periode van werken en een periode van weer beginnen met werken. En dat vacuùm is altijd goed als excuus dat dingen 'wat langer zijn blijven liggen'.

Maar stel nou dat je, nota bene een week voor je vakantie, een opdracht van je college hebt gekregen om een bezuinigingstaakstelling te realiseren. Denk je dan: gered door het het vacuûm. Of zakt de grond onder je voeten weg en denk je: daar gaat mijn vacuûm! Ik geef het je te doen en wens al degenen die met dit soort euvels moeten dealen heel veel sterkte! Ik zou ze nog wel een hart onder de riem willen steken en een boei willen toewerpen door ze te zeggen dat er altijd andere mensen zijn die dit soort uitdagingen van je kunnen overnemen. Zoals mijn collega's bijvoorbeeld die gewoon doorwerken.........